Peter Beard

De baanbrekende hedendaagse kunstenaar Peter Beard maakte van zijn leven in New York en op het Afrikaanse continent een Gesamtkunstwerk; een collage van fotografie, ecologie en dagboekschrijven. De oorspronkelijke gelimiteerde oplage was misschien meteen uitverkocht, maar het boek is nu weer verkrijgbaar om de unieke wereld van de kunstenaar te laten zien, een rijk van kunst, wetenschap en schoonheid.

Kunstenaar, dagboekschrijver, verzamelaar en schrijver Peter Beard (1938-2020) maakte van zijn leven een kunstwerk; de geïllustreerde dagboeken die hij al vanaf jonge leeftijd bijhield, groeiden uit tot een serieuze carrière als kunstenaar en bezorgden hem een centrale plek in de internationale kunstwereld. Hij werkte samen met Francis Bacon en Salvador Dalí, maakte dagboeken met Andy Warhol, werkte aan boeken met wetenschappers als Dr. Norman Borlaug, Dr. Richard Laws en Alistair Graham, en ging op tournee met Truman Capote, Terry Southern en de Rolling Stones – die allemaal, letterlijk en figuurlijk, tot leven komen in zijn werk. Hij dook de modewereld in vanwege de mooie vrouwen, nam Vogue-sterren als Veruschka mee naar Afrika en bracht nieuwe sterren mee terug naar de VS.

Nadat hij in Kenia had verbleven en begin jaren zestig bevriend was geraakt met de schrijfster Isak Dinesen (Karen Blixen), kocht Beard 50 hectare naast haar boerderij, op voorwaarde dat hij het land en de flora en fauna ervan zou filmen en erover zou schrijven. Hij was getuige van het begin van de bevolkingsexplosie in Kenia, die een uitdaging vormde voor de eindige hulpbronnen en de dierenpopulaties onder druk zette – waaronder de uitgehongerde olifanten van Tsavo die met tienduizenden stierven in een woestenij van kaalgevreten bomen. Dus legde hij vast wat hij zag – met dagboeken, foto’s en collages. Hij ging tegen de stroom in door unieke en soms schokkende boeken over deze werken uit te geven, waaronder The End of the Game. De lijken werden blootgelegd; de feiten zorgvuldig vastgelegd, soms getypt en vaak met de hand. Beard gebruikte zijn foto’s als een canvas waarop hij meerlaagse contactafdrukken, ephemera, gevonden voorwerpen, krantenknipsels die uitvoerig versierd zijn met nauwgezet handschrift, door oude meesters geïnspireerde tekeningen en vaak stroken dierenbloed als verf over elkaar heen legde.