Berlin Stories

Berlijn is, in de woorden van Philip Hensher, redacteur van deze bloemlezing, 'altijd een stad van wanhopige moderniteit geweest’, zowel wat betreft de stadsarchitectuur – grotendeels een creatie van de vooruitstrevende 19e eeuw, verwoest door de Tweede Wereldoorlog, tijdelijke thuisbasis van de beruchte Muur – als wat betreft levenswijzen en gedrag.

Berlijn is, in de woorden van Philip Hensher, redacteur van deze bloemlezing, 'altijd een stad van wanhopige moderniteit geweest', zowel wat betreft de stadsarchitectuur – grotendeels een creatie van de progressieve 19e eeuw, verwoest door de Tweede Wereldoorlog, tijdelijke thuisbasis van de beruchte Muur – als wat betreft levenswijzen en gedrag. Al in de jaren twintig was het de homohauptstad van Europa; de barrière tussen het communistische Oosten en het vrije Westen stelde de verdeelde bevolking voor unieke problemen; en in de jaren negentig, in de nasleep van de hereniging, werd de goedkope, vervallen stad een bruisend centrum voor creatieve kunstenaars. 'Het gevoel dat je het gaandeweg verzint, is in Berlijn nooit ver weg.' De verhalen in dit boek zijn het resultaat van deze reeks van meerdere wedergeboorten, gezien vanuit het perspectief van zowel insiders als outsiders. Van vóór 1914 zijn er bijdragen van Theodor Fontane en Robert Walser; uit de Weimarrepubliek: Alexander Döblin, Vladimir Nabokov, Erich Kästner, Ernst Haffner, Irmgard Keun en Christopher Isherwood; uit het Derde Rijk: Thomas Wolfe, Hans Fallada en Heinz Rein; uit het tijdperk van de Koude Oorlog: Peter Schneider, Thomas Brussig, Len Deighton, Christa Wolf en Ian McEwan; uit de periode na de hereniging: Günter Grass, Wladimir Kaminer, Chloe Aridjis, Uwe Timm, Kevin Barry, Jean-Philippe Toussaint en Jenny Erpenbeck.