Riot Days

Het meeslepende, hallucinante verslag van een Pussy Rioter over haar jaren in het Russische strafrechtelijke systeem en over het vinden van kracht in de meest machteloze situaties

In februari 2012, nadat ze een elektrische gitaar de iconische centrale kathedraal van Moskou had binnengesmokkeld, voerden Maria Alyokhina en andere leden van het radicale collectief Pussy Riot een provocerend ‘Punkgebed’ uit, waarmee ze de orthodoxe kerk en haar steun aan het autoritaire regime van Vladimir Poetin aan de kaak stelden.

Hiervoor werden ze beschuldigd van ‘georganiseerd hooliganisme’ en berecht terwijl ze opgesloten zaten in een kooi en bewaakt werden door Rottweilers. Dat proces en Alyokhina's daaropvolgende gevangenschap werden een internationale zaak. Voor Alyokhina betekende haar veroordeling tot twee jaar gevangenisstraf het begin van een bittere strijd tegen het Russische gevangeniswezen en een vastberaden weigering om haar menselijkheid te laten ontnemen. Vol met protesten en politie, getuigen en celgenoten, informanten en ondervragers, geeft Riot Days uiting aan Alyokhina’s vasthoudendheid aan het recht om nee te zeggen, of dat nu tegen een gevangenisbewaker is of tegen de president. Uiteindelijk levert deze vasthoudendheid ongekende overwinningen op voor de rechten van gevangenen.

Alyokhina's verslag is suggestief, ironisch, vlijmscherp en laconiek grappig, en staat vol met songteksten, gerechtelijke transcripties en fragmenten uit haar gevangenisdagboek – verslagen van een jonge vrouw die tirannie onder ogen heeft gezien en is teruggekeerd met het bewijs dat zelfs één persoon, tegen alle verwachtingen in, tirannie kan dwingen zich terug te trekken.