Buon Fresco

Sint Franciscus van Assisi was de heilige die het heiligdom menselijk maakte. Hij was een man met een gewoon lichaam en gewone verlangens. Zoals Tacita Dean schrijft: ‘Hij rolde naakt in de sneeuw om zijn driften te bedwingen en doorkruiste het land via paden en wegen die zich vandaag de dag nog steeds een weg banen door de heuvels en bossen van Umbrië…’ Zijn zorgen zijn hedendaags: zijn liefde voor de aarde is ecologie, zijn zorg voor haar schepselen is dierenwelzijn, en zijn begrip van zijn medemensen is hedendaagse sociale wetenschap. Hij is de heilige naar wie de mensheid op realistische wijze kan streven om hem na te volgen, omdat zijn menselijkheid, zijn mens-zijn, net binnen ons sterfelijke bereik ligt.’

In haar werk *Buon Fresco* (2014) filmde Dean details van Giotto’s fresco’s in de Bovenbasiliek in Assisi met behulp van een macrolens, om, zoals ze zei, het perspectief van de kunstenaar zelf te krijgen. Giotto gaf de afbeelding van mensen in de schilderkunst een menselijk gezicht, net zoals Sint Franciscus het heiligdom een menselijk gezicht gaf, en dit moment, waarop de radicale kunstenaar de radicale heilige afbeeldde, is een uiterst belangrijk keerpunt in de kunstgeschiedenis. Fresco’s zijn bedoeld om van een afstand te worden bekeken, dus biedt dit boek een onthullend beeld van de minutieuze details en verfijning van Giotto’s penseelstreken, die soms vooruitlopen op de toekomstige canon van het aanbrengen van markeringen in de westerse schilderkunst.