Hong Kong monochrom - A Different View

Hong Kong Monochrom - een andere kijk Ik was een van de gelukkigen die me mocht doen aan de actie “Een Leica Monochrom op reis” van Foto-Görlitz en heb een week met een Monochrom in Hong Kong doorgebracht. Dat heeft geleid tot mijn boek “Hong Kong Monochrom - een andere kijk”. Hong Kong is nog moeilijker te beschrijven dan andere wereldsteden. Zowel cijfers, gegevens en feiten als de gebruikelijke lofuitingen – fascinerende, schitterende metropool aan de monding van de Parelrivier – geven niet de ware betekenis van deze stad weer. Er wonen meer dan 7 miljoen mensen, voornamelijk van Kantonese afkomst, maar toch is de stad historisch gezien ook westers beïnvloed.
Het ligt op een steenworp afstand van de Volksrepubliek China, maar toch liggen er werelden tussen. Hier botsen de liberale en de gestuurde markteconomie op elkaar, staan een streng autoritair regime en het onverstoorbare verlangen naar democratie onverzoenlijk tegenover elkaar.

Deze en vele andere tegenstellingen op een klein oppervlak maken Hongkong zo uniek. Achter de schitterende skyline en de bloeiende economie vindt de camera de armoede van de Cage People en een traditioneel Aziatisch straatleven. De benauwdheid, het lawaai en het vuil van een van de dichtstbevolkte regio's ter wereld dringen zich op, maar dan openen zich vuilgrijze huizenrijen en geven ze vrij zicht op het weelderige groen van de omliggende heuvels. Het is hier zo benauwd en druk dat het oog automatisch langs de gevels omhoog zoekt om tenminste een stukje lucht te kunnen zien.
Daarbij dringen zich soms chaotische, verwarrende, dan weer streng geometrische, geordende architecturale structuren op. Dezelfde diversiteit vind je terug in de bevolking – er is plaats voor iedereen, want ook tolerantie en een goede verstandhouding tussen religies en culturen zijn typisch voor Hongkong.

Een wereldstad waar het alledaagse en het bijzondere zo dicht bij elkaar liggen als nergens anders – maar om dit te ontdekken en vast te leggen is het oog van een fotograaf nodig, die weet dat er achter de schermen een bruisend leven is en geen genoegen neemt met gevels. En misschien is er ook een speciale vorm van fotografie voor nodig: zwart-wit reduceert de inhoud van het beeld tot de essentie.

Niets leidt meer af, bijna ouderwets nodigt het motief de kijker uit om echt te kijken. Glamour en glitter maken geen kans in het sterke contrast van zwart en wit – alleen in de beste zin van het woord kleurloos ontwikkelen de beelden hun innerlijke kracht.

De Leica Monochrom vraagt om nog nauwkeuriger kijken, maar ook om vooruitkijken, afwachten en je laten meeslepen,
zodat in de reductie het bruisende leven authentiek kan worden weergegeven.
 Een andere kijk, precies tot het uiterste doorgevoerd.